مهاجرت اقوام آریایی

مهاجرت اقوام آریایی

مهاجرت طوایف آریایى هند و ایرانى بنا به نوشته محققین دست کم از حدود دو هزار سال ق .م . انجام گرفته است ، این طوایف از دیگر طوایف آریایى جدا شده و از میهن مشترک و اصلى خود که به نظر بیش تر صاحب نظران در منطقه وسیعى از شمال ناحیه اى میان دریاچه ى آرال و دریاى سیاه واقع شده بود کوچ کردند و به سوى فلات پهناور ایران و سرزمین هند روى آوردند ماکس مولر، موطن آریاها را آسیاى مرکزى مى داند و هاکسلى انگلیسى آن را منطقه اى وسیع بین دریاچه آرال و دریاى شمال معرفى مى نماید.
این که چرا و چگونه و تحت چه چه عواملى مهاجرت انجام گرفته است ، سعید نفیسى در کتاب خود به نقل از اوستا مى نویسد: در حدود هزاره پنجم ق .م . هنگامى که دیگر آب و هواى پامیر براى اقوام آریاها سازگار نبوده است ، بناى مهاجرت به سوى جنوب گذاشتند و در دامنه جنوبى پامیر، به دو دسته تقسیم گشتند.دسته اى به طرف شرق رهسپار شدند و از دره سند و پنجاب به هندوستان و دسته دیگر رو به مغرب و از راه آسیاى مرکزى و صحراى قراقوم امروز، یا دشت خاوران سابق ، وارد ایران شدند.
اوستا نیز درباره مهاجرت آریاها اشاره مى نماید که خشکسالى یا توفان شدید، به خصوص کمبود غذا و رشد جمعیت ، آنان را وادار به مهاجرت نموده است .
دکتر تاراچند، مورخ و فیلسوف بزرگ هند، در کتاب گزیده ریگ ودا، نظر دیگرى را در مورد مهاجرت آریاها ارائه مى نماید. وى علت جدایى طوایف آریایى هند و ایرانى از دیگر طوایف آریایى را اختلاف عقیده دینى و مذهبى مى داند! و براى اثبات نظریه خویش مى نویسد، بیش از چهارده قرن ، ق .م . طوایف آریایى هند و ایرانى ، میترا، ورونا، اندرا و ناستیه ، را پرستش مى کردند و نام این چهار خدا در ریگ ودا و اوستا آمده است .
بنابراین ، ریگ ودا و اوستا قدیمى ترین اثر دو قوم آریایى ایران و هند، هر دو از یک زبان مادر شاهى مشتق و از نظر فکرى و اجتماعى نیز به هم نزدیک اند و طوایف دیگر آریایى درباره چنین خدایانى در اختلاف به سر مى برند.
البته برخى از دانشمندان ، هجوم اقوام دیگر به سرزمین آریایى ها را علت مهاجرت آنان دانسته اند.
در کتاب ایران ویچ آمده است از میان قبیله هایى که در حدود 700/1 ق .م . در شمال دریاى مازندران و بین دریاى سیاه و دریاى مازندران چادرنشینى مى کردند، دو قبیله ى ایرانى ؛ مادى و پارسى که با یکدیگر تفاوت اندکى در گویش داشتند به سوى سرزمین هاى جنوبى تر کوچ کردند و به نواحى غرب دریاى مازندران آمدند و در آن جا ساکن شدند و نام نژادى خود را به آن نواحى دادند.
نام هاى ، آران ، آلان و آلبانى همه از ریشه ى ایران eran برخاسته اند و نمودار آنند که روزگارى ایرانى نژادان در آن جا ساکن بوده اند. این دو قوم (مادى و پارسى ) به تدریج از دربندهاى قفقاز گذشته و در پیرامون دریاچه رضائیه (ارومیه ) که پهنه اى بیش از امروز داشت و داراى دشت هاى سرسبز و خرم بود ساکن شدند و به کار دامدارى و کشاورزى و تربیت اسب پرداختند.
مورخان یونانى نام قبایل پارسى را چنین نوشته اند:
پاسارگادیان - مارافیوئى - ماسپیوذئى ، که مهم ترین آنان ، پاسارگادیان هستند و قبیله ى هخامنشى و پادشاهان ناحیه پارس از این قبیله هستند. پارسیان دیگر چنین اند:
پانثیلایوئى - دروئوسى یوئى - گرالنیوئى .
قبایل کوچ نشین پارسى چنین اند:
دائوتى - مردوئى - دروکیلوئى - ساگارتیوئى
تیره هاى مادى عبارتند از شش تیره زیر:
بوئوسائى - پارتاکنوئى - ستروئوخاکش - اریزانتوئى - بوئودیوئى - مگوئى .
این دو طایفه بزرگ با همه ى تیره هاى خود که نام برده شده به سوى نواحى حاصلخیز پیرامون دریاچه ارومیه (شهرآب ) فرود آمدند.تیره مادى ، در نواحى جنوب شرقى دریاچه - بین همدان و تبریز - جاى گرفت و بعدها تا اصفهان پیش رفت ؛ و قبیله هاى پارسى در مغرب و قسمت هاى جنوب غربى دریاچه ، در ناحیه اردلان (ایران مقدس ) جاى گرفت . این قبایل با یکدیگر و همین طور با قبایل بومى این مناطق برخورد نمودند که به مرور زمان در یکدیگر ادغام شده و در کنار یکدیگر به دامدارى و تربیت اسب که یکى از مهم ترین پیشه هاى آنان بود پرداختند.
دیاکونوف ، در تاریخ ماد مى نویسد: از آثارى که به زبان سومرى و اکدى و هوریانى ، در دست است چنین مستفاد مى گردد که در کوهپایه هاى غربى زاگرس ، آن جایى که بعدها ماد غربى را تشکیل مى داد، قبایل هوریان ، لولوئیان و گوتیان و ظاهرا قبایل دیگرى که با عیلامیان قرابت داشتند زندگى مى کردند. علاوه بر این ، در سایر نقاط شمالى و شمال شرقى نیز قبل از ورود آریاییان ، اقوام دیگرى همچون تیپورها، آماردها، کاسیان ، مانناها، طالشیان و گیل ها پراکنده بوده اند.